ERTAGA OʻLDIRGANI BORAMAN ASKAR BOLAKAYNING XOTIRALARI

Havosi qon va quygan goʻsht hidlariga burkangan shahar boʻylab zanglagan aravani olga taribib borarkanman, uzoq-uzoqdan jasadlarini tarq etgan, ruhi azoblanganlarning boʻgʻiq nolalari qulogʻimga chalinadi. Oʻlim bilan olishib, ingranayotganlar yonidan indamay oʻtib borayapman. Koʻpchiligining koʻl yoki oyoqlari yoʻq. Qorni oʻqdan ilma-teshik boʻlib ketgan, bosh qismi qanday axvoldaligini esa tasvirlashim ham kelmaydi hatto... Kimga toʻy, kimga aza deganlaridek, ayoni holatdan huzurla-nayotganlar – pashshalar. Oʻlim talvasasidagi odamlarning koʻzlari qondan ham battar qizarib ketishini ilk bor koʻrib turibman. Suyaklar tanadan chiqib, salom bermoqda. Hamma joy qon boʻlganidan oyoq kiyimim ham qonga botib ketdi. Qarahot axvolda qoldim. ORKAMDA OSILGAN METALLNING OGIRLIGI VA KUYOSHDA KIZIB, ISSIKLIK TANAMGA OʻTAYOTGANINI his qildim – BU AK-47 AVTOMATI. Oxirgi marta qachon otganimni eslay olmayman. Miyani igna bilan teshil-ganga oʻxshaydi. DIQQATIMNI JAMLAY OLMAYMAN. TUN BOʻYI KUNNI HAM UMUMAN FARQLOLMAY QOLDIM. ARAVAMDA OQ CHOʻGʻAVBA URALGAN JASAD BOR, LEKIN NIMA UCHUN BU JASADNI QABRISTONGA OLIB BORA-YOTGANIMNI his qilmayman...