Jazba

So‘zga sig‘inib, har nafasida Yaratgandan umr emas, SO‘Z tilanib, fazogir koinotga chiqqanda tuyg‘an hayratni satrlarda his qiladigan zot shoirdir. U o‘z xayajonini boshqalar bilan baham ko‘rgisi keladi, negaki saxiy. Shoir qalbi tuyg‘an zavqdan zavqlanganlarni ko‘rib tarjumalaydi, o‘zidan chiqib ketadi. Jazba ham qisman ruh va tan, nafs va qalbning ajralgan, bir-birini inkor etgan andizai holatdirki, undagi she'rlar sinchi she'rxonning sokin tortib qolgan falak tuyg‘ularini tuuqus uyg‘otib, tasavvur torlarini dag‘allik bilan cherta ketadi. Ajr, tobora ko‘tarilib boraveradi, aloloqibat o‘quvchi, she'r va muallif bir vujudda birlashadilar. Haqiqiy jazba, aslida, ana shu vahdatga eltar yo‘ldir...