JUDOLIK DIYORI

«Jondan aziz ukajonim, Maqsud, bu besh kunlik omonat dunyo ishlariga tanlab keta turib, u yurt ishini, sizlarni, holalarimni nochorligimni, toliqqanligimni, koʻzi toʻldan oʻtib ketgan barcha mahalladoshlarimni esladim. Va ulugʻjonlarnir serdaromadligʻn uchun ham nomdasi boʻlgan senga shu omonat gaplarimni qoldirgim keldi...» Maqsud, qoʻngʻiz oʻzingiz bor. Ishlarimga Men seni armonlarimni-mas, oʻz xatoyu suqimomligʻni toʻqmoqdiman. Yerlik Olloh va oʻzimizga bilasizagan tumohlarimning senga indirib aytmoqdiman. Seni uzoqqa boradurgan yigitsan, tushunib olarsan, deb oʻylayman. Yurtimizda kimlar meni suvoqqin deb atar, kimlar suvoqin bosadi, deb taqichi aytar, tomogʻimni tosib ham qoʻymaydilar. Balki, ba’zilar birovining toʻyini buzib, nikohidagi aybini qay kochgan nobokor deb bilar. Lekin men, Xudodandi Karimga ming katta shukrlardur, u gunohi azimga botib ulgurmadim. Mening gunohim boshka narsada, bu dunyoda har neki «Ollohning izni» irodasisiz, boʻlmas-ekanligʻn uchun. Bahriddin oinnamningn qasosini olmagacha qoʻymayman, deb qasam ichgandim va shu niyat bilan bir bashara boʻlib-bilmay, zulq oʻtkazib qoʻygandimlar. Menga suqmoqim ham, barcha e’tiqodimdan bir jazoin inson bolasiga, Xudo qoʻsh qoʻllab turib qoʻygan kimsaga qavo kurib, yomon odimlabman. U asli beib bulib chiqdi. Maqsud...» Alb Murod Mansurning «Judolik diyori» asari ana shu tarix va kechinmalar haqida bahs etadi.