UMRNING TOʻRT FASLI

Tabiat fasllari almashib, kelib ketganidek, inson umrining fasllari ham bahordan to kishigacha davom etadi, degan bir fikrga boramiz. Tugʻilganimizda ona mehridan boshlangan umrimizning bahori, balogʻot yoshiga yetganimizda, sevib, sevilob orzu umidlar bilan oila qurganimizda, farzandlik boʻlgan davrimizgacha davom etsa kerak. Farzandlarga mehrimizni berib, tarbiyalab, oʻqitib hayotda oʻz oʻrnini topishiga, uyli, joyli boʻlishiga, kuch-quvvatimizni sarflagan vaqtlarimiz bu umrimizning yozi boʻlsa kerak. Danagidan magʻzi shirin deb, nevaralarga mahliyo boʻlgan, sihat-salomatligini oʻylab, sogʻlomlashtirish muassasalariga, bogʻlarga, maktabga olib borib yurgan davrlarimiz umrimizning kuzi boʻlsa kerak?! Xudo evara koʻrish peshmatiga muyassar qilgan vaqtda, oʻtgan umrimizni sarhisob qilib, besamar yashamaganligimizga shukrona qilgan davrlar, umrimizning qishi boʻlsa ne ajab?! Bir kun yaxshimiz, bir kun maza yoʻq, endi tabiatning bahori qaytsa ham, umrimizning bahori afos qaytmaydi. Inson, farzandlarim oʻzidan koʻpayib, baxtli hayot kechirib yashasa, atrofida bir ogʻiz nevaralari girdi-kapalak boʻlib yursa, shukrona soʻzlarini dilda chiqarib, ayniqlarqa aytyursa gʻislar ekan. Bu yozganlarning hammasi sizlarqa. Ota-bobolarimiz yodimizdodir, Ularning siymosi qalbimizdodir. Mehrlari singan koʻzimizdodir, Ular bizning jismimu jonimizdodir.