Adibni xotirlab

Bu bola chogʻlarim edi. Kuz kunlarining birida dadam bilan «Jin-koʻcha» orqali uyga qaytardik. Koʻcha kimsasiz, hazonlar toʻkilgan, bogʻ egalari birin-sirin shaharga koʻchib keta boshlagan chogʻ edi. Katta bir yongʻoq daraxti tagidan oʻtmaganmiz, anchagina meva toʻkilib yotganini koʻrdim. Yugurib borib yongʻoqlarni terib ola boshladim va choʻntak-larimni toʻldirib, nariroqda meni kutib turgan dadam oldilariga bordim. U kishi: – Qani, yongʻoqlarni ol-chi, – dedilar. Men ajablanib yongʻoqlarni chiqarib qoʻllariga tutdim. U kishi yongʻoqlardan uch donasini ajratib menga berdilar. Qolganini devordan yongʻoq egasining bogʻiga tashlab yubordilar va indamay yoʻllarida ketaverdilar. Men keyinchalik chopa-chopa borar-kanman, dadamning bu ishlaridan hayron boʻlib soʻrardim: – Yongʻoqlarni nega tashlab yubordingiz, ada? – Birovniiki, – dedilar va negadir menga tikilib qarab qoʻydilar...