CHINGIZXONNING OQ BULUTI

Bu tomonlarda poezdlar g'arbdan sharqqa va sharqdan g'arbga qatnovini qatnagan... Sarizgakning biyday dalalari bo'ylab ayozli shamol razyonoq qutirib, oppoq qor uning osmoni falakkacha to'zitib yurgan qahraton qish chillasida oq libos kiygan dashtdagi g'ung'i bo'ron-li bekatini kor uyumlari orasidan topish poezd haydovchilari uchun oson emas edi. Uynoqlagan qor bo'ronlariga burkalgan tungi poezdlar nim qorong'ida yomon tushdagiday bezovta kelib ketaveradi. Ana shunday kechalari dunyo ibtidoiy unsurlardan yangidan yaratilganday tuyuladi — o'zining izg'irin nafasidang uyushgan! Sari'uzak dashti zulmat ila ro'ymolkimning tim qorong'ilikari quranikadan paydo bo'lgan g'uborli umumonni eslataradi. Xuddi ana shu poezdsiz ovloq sayxoqlikdashgi bekatda har kecha tong otguncha mo'jazgina uyning bir derazasida chiroq o'chmaydi: u yerda kimdir og'ir darddan jon talasasibda to'lg'amoqda yoki birov ichkikuysilik kasalidan azob chekayotpr deb o'ylaysan kishi. Bekat yonidani ana shu xo'jayra Abdutalip Kuttiboev oilasi yashar edi. Unda Kuttiboevning xotini bilan farzandlari har kuni dadalarining kutaverib, ko'zlari chiroqni o'chirmas, xotini Zaripa esa amma chiroq piligining kuygan uchini bir necha marta kesib qo'yar edi. U har safar chiroqni yangidan yoqar ekan, bir juft ko'zguchalarda burchgacha quchoqlashgancha beozor bo'layotgan qora sochli ikki o'rimligacha mehr bilan nigoh tashlab qo'yar edi. Zaripa qo'llari, sovruqgan junjikkadi va qo'llari bilan ko'kragini qisqsi vahimaga tushadi va ko'rkinchi aralash o'ylab ketadi: boshqish boshlarini tushlardida ota.