CHINOR

Asqad Muxtorning bu romani Sharq adabiy an’analarini eslatuvchi yangi bir shaklda yozilgan. Chinorning azim shoxlariday har tomon tarvaqaylab ketgan qissalar jonli voqelikni aks ettirsa, uning teran ildizlari – hikoyatlar yaqin oʻtmish haqida, rivoyatlar esa pildirab uchgan yaproqlar singari yengil, ular badiiy tafakkur qanotida qadim afsonalarga borib tutashadilar... Bularning hammasi ham bir oʻzbek oilasi haqida. Bu oila katta, qadimiy, madaniy, mehnatkash va shu ma’noda «tagli-zotli». Uning har bir a’zosi xalq hayotida maʼlum bir masʼuliyatli yukni oʻz zimmasiga olgan. Jonajon tuproqqa chuqur tomir yoygan, baquvvat va qadimiy Chinor daraxti buyuk ramzi, xalqimiz timsolidir. Oilaviy-nasabiy buyukning safari bilan shartli ravishda oʻzaro bogʻlangan qissalarning har biri mustaqil axloqiy-estetik fikrni ilgari suradi, hikoyatlar va rivoyatlar esa bu fikrni quvvatlab, yanada mustahkamlaydi.