JUDOLIK DIYORI

«Jondan aziz ukojonim». Maqsud, bu besh kunlik omonat dunyoni sizlarga tashlab keta turib, u ota yurti, sizlarni, xolalarimu pochchalarimu amallarini, bu dunyodan oʻtib ketgan barcha mahalladoshlarni esladim. Va Ulugʻxoʻjabobolar sulolasining umidli novdasi boʻlgan senga shu vasiyat soʻzlarimni bildirgum keldi... Mansur koʻr, oʻzingni bos. Gʻirtlaqa, men senga armonlarimni-mas, oʻz xato va gunohlarimni toʻkmoqdaman. Yolgʻiz Olloh va oʻzimgi-na biladigan gunohlarimni senga ishonib aytmoqdaman. Sen uzoqqa boradurgan intiluvchi tushuncha olasan, deb oʻylayman. Oʻrtamizda qariyb ellik yoarbhi deb yozar, nimadir toʻgʻri bosmachi, deb tavqi la’nat tamgʻasini bosib ham qoʻygandir. Balki, ba’zilar birovning toʻnini buzib, nikohidagi ayolini olib qochgan nobokor deb bilar. Lekin aslo. Xudohaqi! Qariyib ming betli shukurlari u tuyubdi adrmoq botib oʻltiraman. Mening gunohim boshqa narsada: bu dunyo-da har neki Ollohning izni-irodasisiz boʻlmasligini unutib, Bahriddin oshnamning qasosini olmaguncha qoʻymayman, deb qasam ichganim va shu niyat bilan bir bandaga bilib-bilmay zulm oʻtkazib qoʻyganimdir! Men sultonlar ham jur’at etolmaydigan bir jazoni inson bolasiga, Xudo qoʻshqoʻllab berib qoʻygan rizqiga ravo koʻrib, yomon adashdimman. U asli beayb boʻlib chiqdi, Maqsud...» Adib Murod Mansurning «Judolik diyori» asari ana shu tarix va kechmishlar haqida bahs etadi.