MEHRIBONIM

...ZARRIN ISHIK SHU'LALAR... Bahoring ilk kezlarida Nodir bilan Vodiyga bordik. Qora sovuqdan eson-omon chiqqan tabiat endi uyg'onayotgan, allanechuk umidlar, nadir ilinjlar qurtak yorayotgan yaxshi kulgili yaxshi odamlar bilan uchrashdik, she'rxonlik qildik. Odam safarida sinaladi. Nodirni ko'pdan beri bilardim-u, shoir sifatida uchrashuvlarda ko'rmagandim. Butun safar davomida yonimda qanday yaqoyib oqko'ngil yigit, o'zida qalb ezgasi bo'lgan shoir, xullas, Nodir iste'dod yurganidan bururga to'ldim. U faqat o'ziga xos bo'lgan o'xsham va dardchil tovushi, she'rlar o'qiganida yuraklar jimirlardi, odamlar yoqishdi. Nodirning satrlari o'z ahliga yetib bordi. Muxlislar sog'ingan aziz odamni tasodifan topib olgangday to'lqlangancha kutib oldi. Shoirlik baxti shu-da. Qalam bilan tirnoq tozalaydiganlardan biri “shoir va she'rning zamoni o'tdi” deydi. Men deymanki, “ey vofil, sen yoqdimcha ham ko'rmassang ham ular mangu porlaydi, sendan boshqalarga zavq ulashaveradi. Shoirning davri o'tmaydi, yaxshi shoirning davroni tugamaydi!” Nodirning yuragida hamisha she'r buloqdek qaynab turadi. Bu shunchaki qalbqozon emas, balki samimiyat to'la, dard to'la, insoniylik to'la bo'lgan mu'jaz iztirob vulqonidir. U befarzand ayol haqida yozgan she'rda ham (“Mozoriga beshikda yotmish, Alla aytmish ko'minglar uni!..”), qaysimona turliklarida ham (“Ko'ydagi betoqat, qo qabi tinchlan..”), ustozlarini sog'inib bitgan yo'qlovlarida ham (“Qayerdasiz, Muhammad Yusuf?”), ayasi, dadasi, singgillariga bag'ishlovlarida ham ma'-