MUHABBAT

“Adabiyot atomdan kuchli, lekin uning kuchini oʻtin yorishga sarf-lash kerak emas”. “Adabiyot koʻngil — ishi, ilhom samarasi. Tuygʻusiz, ilhomsiz yozilgan asarlar changlanmagan gulga oʻxshaydi — meva tug-maydi”. “Adabiyot — hunar, uni kasbga aylantirib olgan yozuvchi of-maga tushgan qurtdan farq qilmaydi”. “Oʻqishli kitob goʻzallikdir, lekin goʻzallikda ham goʻzallik bor. Qorongʻi kechada otilgan mushak ham goʻzal, quyoshga qarab xandon tashlab turgan gul ham goʻzal. Osmonda sochilib ketgan rang-barang olov va oqish izlar goʻzalligi koʻzni qamashtirsa ham puch goʻzallik, shuning uchun bebaqodir. Gulning goʻ-zalligi esa tirik goʻzallik, chunki uning bagʻrida hayot bor, shuning uchun abadiy goʻzallikdir. Gʻuncha guldan ham goʻzalroq, chunki uning bagʻrida ikki hayot, oʻz hayoti va yana gul hayoti bor”. Yuqoridagi purhikmat jumlalar muallifi, xalqimizning buyuk adibi Abdulla Qahhor yozuvchi sifatida oʻzbek tilini nozik his etuvchi va uning boy imkoniyatlaridan mahorat bilan foydalanuvchi qalamkash boʻlgan. U oʻzining nasriy asarlarida ham, komediyalarida ham ona tilimizning cheksiz imkoniyatlarini yorqin namoyish etgan, tilimizning rivojiga ulkan hissa qoʻshgan. Shuningdek, Abdulla Qahhor, zamondoshlarining aytishicha, vazmin, kamgap insonligini boʻlgan. Rus adibi K. Simonov u haqida shunday deydi: “Qahhor uyatchan edi. U hech qachon suhbatdoshiga oʻzining zakiy-ligini koʻrsatishga oshiqmas, buni asosan, adabiyot uchun, oq qogʻoz ila yolgʻiz qoladigan pallasi uchun asrar edi. Qahhor oʻzining qadrini bilar-di, ayni chogʻda, uyatchan, vazmin va kamtarligicha qolardi”. Adib qoʻlingizdagi ushbu kitobdan oʻrin olgan “Muhabbat” qissasida buyuk tuygʻu — ishq-muhabbatni tarannum etsa, “Oltin yulduz” qissasida ikkinchi jahon urushi yillarida halqimizning mard, erksevar, vatanparvar farzandlarining frontda koʻrsatgan jasoratlarini ulugʻlaydi. Marhamat, iftixor bilan oʻqing!