OQ KEMA

Uning ikki ertagi bo'lardi. Biri o'ziniki bo'lib, uni hech kim bilmasdi. Ikkinchisini esa bobosi so'zlab bergan. Keyin birontasini ham qolmadi. Gap shu xususda. O'sha yili u yetti yoshga to'lib, sakkizga qadam qo'ygandi. Avval portfel sotib olindi. Qop-qora dermantin' portfelni ochib-yopganda shiqillaydigan qulfi yaltirab turardi. Yonida mayda-chuyda soladigan kissasi ham bor. Qisqasi, g'aroyib, ayni paytda oddiy maktab portfeli edi. Hamma narsa, ehtimol, shundan boshlandi. Bobosi uni ko'chma do'konidan sotib oldi. Ko'chma do'kon tog'dagi chorvadorlarga mol sotib, aylanib yurgan-da, ularga ham, San-Toshdagi o'rmonchilik qorovulxonasiga ham birrov burilgandi. U bu yerdan, dara va nishab yo'llar bo'ylab tog'dagi qatag'on o'rmonga ko'tarildi. Qorovulxonada bor-yo'g'i uch oila yashaydi. Lekin shunday bo'lsa-da. vaqti-vaqti bilan ko'chma do'kon o'rmonchilarni ham yo'qlab turardi. Uch hovlida yolg'iz bitta bola bo'lib, u har safar ko'chma do'konni birinchi bo'lib ko'rar edi. – Kelyapti! – deb qichqirdi u eshik va derazaga qarab chopib, – Mashina-magazin kelyapti! Issiqko'l bo'ylaridan bu tarafga cho'zilgan aylanma