Pochta qutisidagi nido

Bugun ertalab qushlarning ovozidan uyg'onib ketdim. Naqadar huzurbaxsh, to'g'rimi? Yo'q, huzurbaxsh emas! Bu ovozlar qarg'alarning ochiq derazamdan o'qdek kirib kelgan va yostig'imga qarg'alarning ovozi edi. Qushlarning ovozi deganimda, xayolingizga aslo qarg'a kelmaganligini bilaman. Tabiiyki, qarg'alar ham qushlarning bir turi ekanligini bilmaganligingiz uchun emas, balki ular qush zotining eng muhim xususiyatidan - go'zal kuylashdan mahrum ekanligini bilganingiz uchun xayolingizga kelmagan. Yuzimni yuvar ekanman: "Biz - insonlar insoniyatning eng muhim fazilatlariga egamizmi? Harakatlarimiz va so'zlarimiz qayerlarga sanchilayotgani? Qiziq, "inson" deyilganda esga olinar ekanmizmi?" - deya o'yga botaman. Qiziq, nimaningdir hammasiga ega bo‘lish insonni manman qilib, kibrlantirib qo‘yarmikan? Vasldan keyin ishqning tugashi, qilib, kibrlantirib qo‘yarmikan? Shu sababdanmi, shu sababdanmi yoinki shu sababdanmi bizni ham manmanlik, ham kibrlantirib qo‘yuvchi hissiyotlarimiz bor-ku? Nido, bu qadirdon tuyg‘u va fikrlarimizning so‘nggi manzilga yetib borishidir. Bu tuyg‘u va fikrlar qalbimizda o‘rnashgan va qanotsiz bo‘lishiga qaramay, uzoq masofalarni bosib o‘tadi. Uzoqdan o‘zimizga yuborgan maktubdir bu.