SABO VA AMANDAR

u qanday tuyg‘uki, odamzod u bilan hamnafas, u bilan sirdosh?! Usiz yashash mumkinmi? Uni unutish va usizlikka ko‘nikish qanchalik oson yoki qiyin? Unga ism qo‘y desalar, nom topolamizmi? Iste’dodli adib Ulug‘bek Hamdamning mazkur «Sabo va Samandar» asari o‘quvchini muhabbat girdobiga g‘arq qiladi. Azobi bilan qadrli bo‘lgan hijron yashashga undaydi. Uylatadi... Hayotning mazmuni nima edi, turmushning fayzi, orzularimizning chegarasi qayerda?! Sevgi bilan va sevgisiz yashayotgan odamning qarashlarida qanday farq bor, turmush tarzida-chi? Bosh qahramonlar Sabo va Samandar ilk uchrashuvdayoq bir-birlarini sevishlarini anglashdi. Hijron muhabbatni olovlantirdi. Ayriliqqa bosh egishdi, oilaga xiyonat qilishmadi, ammo sevgisiz yashab bo‘ladimi? Bolaligida do‘st bo‘lgan Samandar va Sherdil, ulg‘aygach qarshi fikrlar qo‘lqankasida qolishdi. Sherdil tomonidan Samandarga atalgan so‘nggi so‘z – iqror har qanday o‘quvchi qalbini junbishga keltiradi. Eh, inson, tog‘larga intilasan, aslida muhabbatda ham, sabrda ham tog‘ni dog‘da qoldirarkansan... Tog‘lar faqat uzoqdan mahobatli ko‘rinadi, ammo siyratingda qanchalik buyuk muhabbat bor, qanchalik ulug‘ sabr bor, qanchalik sobit sadoqat bor...