KON HIDI

Otasi va ukasining urushdan nogiron boʻlib qaytgani, soʻng onasining paxta maydonida sepilgan zaharli doridan oq qon kasaliga chalinib vafot etishi yuragida ulkan boʻshliq paydo qilgan inson bor dardini, iztirobini qogʻozga toʻkdi. Qahramonlari unga otyuzliyu kunlarida dur keldi, bir-birlarining oʻlidiu omon kunida hamnafas, hamdard boʻldi. Soʻngida esa-ularning hammasini yoʻqotdi. Afgʻon tuprogʻida jon olib, jon bergan minglab vatan oʻgʻlonlarining, achchiq qismat egalarining taqdiri haqida bitilgan kitob – «Kon hidi» romani shu tarzda dunyoga keldi. Yelkasiga sharaf yukini ortib jangga kirgangu soʻngida oʻzlarini kimga keraksiz buyumdek tashlanq kimsalarga aylanganini tushunganida, ming afsus... ular ancha ulgʻayib qolgan edilar. Ammo yashash kerak edi... Qanday qilib? Yurakda shunchalar zalvorli yukini koʻtarib, yashab boʻladimi? Muallif asarni orqali koʻproq jang sahnalariga emas, aksincha oʻzi kabi raksmsiz, oʻzan kabi oyoqsiz taqdirdoshlarining ichki olamiga, ruhiyatiga eʼtibor qaratdi. Kitobga esa ushbu soʻzlar bilan yakun yasadi: «Soʻngi paytlarda «Hayotning mazmunsiz yoʻlida «yashash» nomli kasallik bilan umrguzaronlik qilishdan ne foyda», degan oʻy bot-bot xayolimga keladi. Lekin yashayapman! Ammo bir kun kelib, ular bilan uchrashishim tayinligini eslab, koʻnglimda yorqin umidlar paydo boʻladi. Oʻsha «qaygʻusiz kun»da uchrashguncha, mendan oldin ketgan doʻstlarim!..»