Qaynona ham ona-ya...

Mazkur kitobning oʻqish ekanman, oʻz-oʻzidan bitta soʻz xayolimizga chaqmoqdek urilaveradi: Ayol matonati! Aslida bu soʻz taʼrifining koʻp eshitgamiz, oʻqiganmiz. Xalima Xudoyberdiyevaning "Sen muqaddassan, ayol", Abdulla Oripovning "Ayol", Oʻtkir Hoshimovning "Dunyoning ishlari", Chingiz Aytmatovning "Jamila" kabi asarlarida ayollarga bamisoli haykal oʻrnatilgan. Lekin ayol hilqati shunday hilqatlikiki, u hamma zamonlarda ham sirliligicha qolaveradi. Oʻktamxon Domlajonovaning kitobini oʻqib busha hilqatga yana bir bor boʻysinasan boʻladim. Ayolning qirqga oʻtishda bor, uning joni temiridan degan gaplarining aniq va rost ifodasini koʻrdim. Unda ortiqcha badiiylikka intilish, toʻqima gaplar yoʻq. Lekin hayot bor. Oʻqishni bitirgach, universitetta ishlab oliygohni iqtidorli shahar qizining kishiklikka kelin boʻlib tushishi, u mashinadan bu mashinaga oʻtirib ishga qatnashlari, Toshkentda ziyod ishlasada ota hovlisi buzilib, Olimlar shaharchasidan uy koʻrish uchun yer berilishi, er-xotin oʻz bilganlaricha reja tuzib uy qurmoqchi boʻlganlari, ammo eri ishidan ortolmagach, ayolning oʻzi zilziladan yaroqsiz boʻlib qolgan imoratlarni buzayotgan askarlarga soʻrayetgan ta-shib, ovqat, yogʻoch tashiganlari, farzandli boʻlishi, falsafa boʻyicha "Inson omili" mavzusida ilmiy ishga ulgurgani, yosh bolalari va qayin onasi bilan Fargʻona vodiysiga borib ilmiy ishni boʻyicha qishloq odamlari orasida tadqiqotlar olib borgani, 350 varaqlik ilmiy ishni uchiralashtirish va nihoyat, koʻp urinishlardan keyin oilamalik darajasini yoqlash, talaba-yoshlar va oilalarga tadbiq etishdan iborat.