ZARIF G'USSALAR

Anchadan beri unda-bunda Nurmuhammadning yozganlariga koʻzim tushib qola-di-da, “ha, ta’bi nazmi durust… qalami ham ravonagina ekan”, debgina qoʻyib oʻtaveraman. Rostli, kelajakda uning timsolida yaxshi olimni tasavvur qilganim uchun boʻlsa kerak, uni atrofdagi koʻplab she’r havasmandlari si-rasidagina koʻrardim. Shu kito’b qo’lyozma-siga taqdim yozish bahona uning mashqlari bilan ilk bor mukammalroq, bir butun holda tanishib, uning oqimg’im kerak, qalbisi hassos, nigohi oʻtkir, tafakkuri zakiy shoirga roʻbaroʻ boʻlib turibman, ya’ni Nurmuhammadni oʻzim ham yangidan tanib turibman. Nurmuhammadning lirik qahramoni – goʻzallikka oshiq koʻngil, ezgulik va adolat tuygʻulari ila charxlangan idrok egasi, tasav-vurida yaratib olgani rangin olam bilan koʻz oʻlvidagi naqdi – chirkin voqelik orasida tur-gan, goh oʻsha rangin olam sogʻinchini, goh esa koʻrib turgani begim kunlarning odatiy iztiroblarini qalamga olayotgan bugunning kishisi. Muhimi, har ikki holda ham u chin dildan soʻylaydi, izhorlari rost va samimiy. Ayonki, bunday odam muhitiga sigʻmaydi.